W trakcie pogawędki Mamimi i Naoty na temat tego, iż chłopiec “nie przepada za kwaśnymi napojami“, w istocie wybuchowo przerywa im Haruko Haruhara. Na pożółkłej Vespie, z gitarą elektryczną w ręku, nie zwalniając ani odrobinę, bez żadnych skrupułów uderza dwunastolatka basem w głowę. Zaszokowane dziecko mdleje, jednak po chwili ma szczęście zostać ściągniętym do rzeczywistości dzięki profesjonalnemu zabiegowi sztucznego oddychania w wykonaniu nieznajomej. Następnie, nieobliczalna dziewczyna obwieszcza, iż jest kosmitką i wali go one more time w czoło. Rozczarowana zerowym efektem swoich poczynań, odjeżdża jak gdyby nigdy nic na skuterze w siną dal…

Po tym jakże niesamowitym spotkaniu, na czole Naoty zaczynają wyrastać ogromne kwadratowe rogi, z których, uwaga! wykluwają się gigantyczne roboty bojowe. Pierwszą maszyną tego typu pojawiającą się na naszej planecie jest Canti – sympatyczny robot odwalający brudną robotę u rodziny Nandaba (tj. systematyczny zakup świerszczyków dla starszych mieszkańców domu). Co się natomiast tyczy samej różowowłosej psychopatki – pojawia się znikąd na obiadku u Naoty, gdzie za natarczywą namową jego jakże spragnionego czułości ojca, staje się gosposią. To się nie podoba naszemu bohaterowi, szczególnie z tego powodu, iż ma współdzielić pokój z nową lokatorką. Czytelnik zapewne w tej chwili pomyśli: “O co tu do cholery w tym wszystkim chodzi?!”. Pozwolę sobie zauważyć – cały ten absurdalny spektakl ma związek z położoną nieopodal miasta, na wysokim wzgórzu, budowlą organizacji “Medical Mechanica”. I nic w tym nie byłoby zaskakującego, gdyby ów budynek nie wypuszczał z siebie codziennie o dokładnie określonej porze kłębów różnorakich substancji. Nie możemy się jednak temu dziwić – żelazka tak mają.

Pozycja ta liczy sobie tylko sześć odcinków, chociaż cała fabuła jest niesamowicie wielowątkowa. I to, w niektórych sytuacjach, wcale niezwiązanych z głównym tematem serii. Mamy tu historię przewodniczącej z klasy Naoty – Ninamori Eri, która choć z pozoru bez żadnych słabości, ma swoje głębsze zmartwienia. Przedstawiono nam również relacje pomiędzy Cantim a Mamimi (!), a także brwiastego agenta-nieudacznika, tu w roli Bonda – komendant Amarao. Postacie w “Furi Kuri” są najmocniejszą stroną tegoż anime i bezspornie zasługują na medal.

“FLCL” tworzy niesamowitą parodię wielu znanych nam serii anime. Pozycja ta zapożycza mnóstwo elementów fabularnych z legendarnego “Neon Genesis Evangelion”,  czy też innych dzieci studia GAINAX (“Lupin III”, “Evangelion”). Tak naprawdę, nie trzeba być człowiekiem zbyt spostrzegawczym, by zauważyć także nawiązanie do James’a Bonda, Matrix’a, czy anime spod gatunku sport, lub tych, gdzie występują mechy. Owy serial obala pewne stereotypy i mity względem Japończyków (pałeczki przy jedzeniu, czy zamiłowanie do kotów). Twórcy wykorzystują motywy współczesnych upodobań fanów fanserwisu – zaobserwować możemy, iż w każdym kolejnym odcinku Haruko przebiera się to za pielęgniarkę, to za kelnerkę, to króliczka emanującego sex-appealem. Ciekawostką okaże się również to, że posiadaczem wcześniej wspomnianej Vespy, czyli skutera na którym jeździ w serii Haruko, jest sam reżyser, Kazuya Tsurumaki (pojazd możemy podziwiać podczas napisów końcowych). Co jeszcze przykuje naszą uwagę? Może to, że komendant Amarao oraz jego asystentka, Kitsurubami, poruszają się zazwyczaj po mieście FIATEM 126p?

Pod względem graficznym anime prezentuje się świetnie. Wyraziste i żywe barwy, które trzymają stonowany i przyjemny dla oka poziom. Co prawda, nie każdemu spodobać mogą się efekty “super deformed”, aczkolwiek wykonane są one bardzo fachowo i, przynajmniej mnie, umilały oglądanie. Zaskakuje dynamizm kamery, który potrafi uchwycić najdrobniejsze, pojedyncze sceny. Tła są przyzwoite, choć przyznam, że widziałam dużo lepsze. To, co zaś zwala z krzeseł wszystkich widzów “Furi Kuri”, to fakt zastosowanej różnorodności stylów graficznych w tym anime. Pojawiają się kadry typowo WYJĘTE z mangi, a nawet sceny imitujące… “South Park”. Większości może jednak nie przypaść do gustu chaotyczność całego obrazu i kanciasta kreska. Według mnie to jednak dodaje uroku całej tej pozycji. Mnie osobiście zaskoczył fakt, iż nienaturalnie grube brwi komendanta Amaro to tak naprawdę wodorosty nori, podawane wraz z sushi. I wcale nie zostały one wygenerowane komputerowo – wystarczył najprostszy skaner.

Za muzykę odpowiedzialność ponieśli: Shinkichi Mitsumune i jeden z najbardziej wszechstronnych moim zdaniem zespołów rockowych końca XX wieku – “The Pillows”. W tym przypadku “FLCL” pozostało bez żadnych zastrzeżeń. Ostrzejsza nuta oraz łatwo wpadający w ucho punk rock w serii dały pole do popisu członkom owej kapeli. Dla urozmaicenia znajdziemy również spokojniejsze kawałki, czego przykładem jest “Memory of Summer”. Soundtrack wypadł fantastycznie. W zupełności pasuje on do szybko rozwijającej się akcji i normalnych inaczej postaci. To właśnie dzięki świetnej oprawie muzycznej, po obejrzeniu “Furi Kuri”, pozostaje sentyment do tego anime przez bardzo długi czas…

Reasumując, “FLCL” to perełka pod każdym względem wśród wszystkich dotychczasowo wydanych anime. Wspaniałe dzieło, które nawet po tylu latach swojej egzystencji na rynku, wciąż, i wciąż powiększa swoje niemałe grono wielbicieli. Ujmuje swoim groteskowym pomysłem i oryginalnością. Trzeba jednak przyznać, seria nie dotrze pozytywnie do części odbiorców. Jest to bowiem anime, gdzie każda, choćby najmniejsza scena, ma ważne znaczenie. Pozycja ewidentnie dla osób, których nie przestraszy nawet najgłupszy scenariusz. Pomimo, iż wydaje się historią tworzoną na fazie, tak naprawdę porusza bardzo ważne kwestie i problemy życiowe. Ukazuje kłopot z wyrażaniem uczuć i własnych emocji. Aby jednak rzeczywiście przekonać się o tym, trzeba zobaczyć to na własne oczy. I to nie raz. I nie dwa… “Furi Kuri” da się oglądać w nieskończoność, a i tak będzie zaskakiwać coraz to nowszymi i jeszcze bardziej pokręconymi pomysłami. Bo jest uniwersalne, niekonwencjonalne, i choć wątpliwie, to i nadal genialne.

Produkcja: OAV
Premiera: 6 kwietnia ’00r.
Tytuły alternatywne: フリクリ; Furi Kuri; Fooly Cooly
Czas trwania: 6 (5×25 min; 1×30 min)
Tagi: Komedia; Parodia; Science-fiction; Mechy; Obcy; Studenci/uczniowie; Nadnatural

———————

Studio: Gainax; Production I.G.
Autor: Kazuya Tsurumaki
Reżyser: Kazuya Tsurumaki; Masahiko Otsuka; Shouji Saeki; Takeshi Ando
Muzyka: Shinkichi Mitsumune; The Pillows

OCENA: 9.25

fabuła: 9.0 | postacie: 10.0 | grafika: 8.0 | muzyka: 10.0